Με αφορμή την Αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Τύχωνος
Τόσο στη διδασκαλία μου στη Θεολογική Σχολή όσο και στα άρθρα μου στο Περιοδικό Εφημέριος είχα την ευκαιρία στο παρελθόν ν’ αναφέρομαι συχνά, στους Γέροντες, στα ευώδη άνθη που ευδοκίμησαν στους λειμώνες της ορθόδοξης πνευματικής ζωής. Σ’ αυτούς που υπήρξαν παράκληση και παραμυθία για το λαό του Θεού. Σ’ αυτούς που ήταν ανοιχτά «βιβλία» χωρίς χρονολογία (χ.χ.), διαρκώς επίκαιρα, που τα ξεφυλλίζουμε και τα φυλλομετράμε κάθε τόσο και βρίσκουμε ανάπαυση και παρηγοριά.
Είναι βιβλία του «διαβάζοντάς τα μας κάνουν να ταξιδεύουμε κατευθείαν για την καρδιά του Θεού. Το ταξίδι αυτό περνά ασφαλώς μέσα από τις καρδιές αυτών των ανθρώπων. Οι Γέροντες στην Ορθοδοξία είναι η ζωή μας. Όλα αυτά μου ήρθαν στη μνήμη διαβάζοντας για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Τύχωνος 1 . Θυμάμαι που στο Περιοδικό Εφημέριος (1985 σ. 40-42) είχα δημοσιεύσει απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Θεοτοκά «Ασθενείς και Οδοιπόροι», (Αθήναι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1979 σ. 193-198). Ο Θεοτοκάς περιγράφει μία συνάντηση με τον παπα-Τύχωνα. Αυτή υπήρξε συγκλονιστική για την μετέπειτα πορεία του Μαρίνου Βελή, Έφεδρου αξιωματικού του ελληνικού στρατού στον πόλεμο του 1940-41. Αφήνουμε τον αναγνώστη να την παρακολουθήσει μόνος του, στο απόσπασμα που ακολουθεί, και
να τη χαρεί μετέχοντας κι ο ίδιος έμμεσα σ’ αυτήν όσο μπορεί. Εκφράζω την ευχή όλοι μας ν’ αξιωνόμαστε να έχουμε τέτοιου τύπου συναντήσεις στη ζωή μας.
Καλό Τριώδιο!
Αλέξανδρος Μ. Σταυρόπουλος
Διαβάστε το απόσπασμα της συνάντησης με τον π. Τύχωνα: εδώ